ﺯﻥ ﺳﻲ ﺳﺎﻟﻪ!

بدست soorena

ﺷﻬﺮ ﺭاﺷﻠﻮﻍ ﻛﺮﺩﻩ اﻡ. اﻣﺮﻭﺯ ﺑﻌﺪ اﺯ ﺩﻭ ﻣﺎﻩ و ﻧﻴﻢ, ﺑﺎ ﺗﺎﺧﻴﺮﻱ ﺩﻭ ﻫﻔﺘﻪ اﻱ, ﺟﻮاﺏ اﻣﺘﺤﺎﻥ ﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎﻱ ﺑﺎﻟﻴﻨﻲ اﻡ ﺁﻣﺪ. اﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ اﻳﻦ ﻣﺪﺕ ﻣﻮاﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭاﻥ ﺭا ﺩﺭ ﺫﻫﻨﻢ ﻣﺮﻭﺭ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ, اﻧﻘﺪﺭ ﻏﻠﻄ ﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩﻡ ﺭا ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ و اﻧﻘﺪﺭ ﻓﻼﺷﺒﻚ ﻫﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻢ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﻋﺼﺒﻲ و ﺑﻲ اﻧﮕﻴﺰﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ. اﻧﮕﺎﺭ ﻛﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ اﻡ ﺑﻨﺪ ﺟﻮاﺏ اﻳﻦ اﻣﺘﺤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮ ﻛﺲ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺑﻲ? ﺩﺭ ﺟﻮاﺑﺶ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﻣﻨﺘﻆﺮﻡ و ﺳﺮﺷﺎﺭ اﺯ اﺳﺘﺮﺱ, ﭼﻮﻥ ﺑﻌﻴﺪ ﻣﻴﺪاﻧﻢ اﻣﺘﺤﺎﻧﻲ ﺭا ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮﻳﻦ اﺳﺖ ﻗﺒﻮﻝ ﺷﻮﻡ. ﺩﻳﮕﺮ ﻭاﺭﺩ ﺟﺰﻳﻴﺎﺕ ﻧﻤﻴﺸﺪﻡ ﻛﻪ ﭼﻂﻮﺭ ﺳر ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻜﻲ ﺩﻭ ﻣﺮﻳﺾ اﻭﻝ اﻧﻘﺪﺭ اﺯ ﺷﺪﺕ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻛﻨﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩم ﻛﻪ ﻭﻗﺖ ﺑﺮاﻱ ﺗﻤﺎﻡ ﻛﺮﺩﻥ و ﻣﺸﺎﻭﺭﻩ ﻛﻢ ﺁﻭﺭﺩم. ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺮﻳﺾ ﺳﺮﺩﺭﺩ ﺭا ﻳﺎﺩﻡ ﺭﻓﺖ اﻋﺼﺎﺏ ﻛﺮاﻧﻴﺎﻟﺶ ﺭا ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ ﻛﻨﻢ. ﺑﻪ ﺁﻥ ﻳﻜﻲ ﺧﺎﻧﻮﻡ ﺑﺎ ﺯاﻧﻮ ﺩﺭﺩ ﻳﺎﺩﻡ ﺭﻓﺖ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﺭاﻩ ﺑﺮﻭﺩ و ﺑﻪ ﺁﻥ ﻳﻜﻲ ﻣﺮﻳﻀﻲ ﻛﻪ ﻫﻲ ﺧﻮﺩﺵ ﺭا ﻟﻮﺱ ﻣﻴﻜﺮﺩ و ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ ﺭا ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪاﺭﺩ ﻣﺴﺘﺎﺻﻞ ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻛﻪ اﻧﻘﺪﺭ ﻣﺎﻳﻪ ﺁﺯاﺭﺵ ﺷﺪﻩ اﻡ.
ﻫﺰاﺭ ﻧﻜﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﮔﺮﺩ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺸﺴﺗﻪ ﺭﻭﻳﺸﺎﻥ و ﻣﻦ ﻛﺎﻣﻞ ﻓﺮاﻣﻮﺷﺸﺎﻥ ﻛﺮﺩﻩ اﻡ. اﻣﺎ اﻧﻘﺪﺭﻱ ﻣﻂﻤﻴﻦ ﺑﻮﺩﻡ اﺯ ﺭﺩ  ﺷﺪﻥ, ﻛﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﭘﻨﺞ ﻣﺮﻳﺾ ﺁﺧﺮ ﺭا ﺑﺎ ﺑﻴﺨﻴﺎﻟﻲ و ﺑﻴﻘﻴﺪﻱ ﺧﻮﺑﻲ ﺩﻳﺪﻡ. ﻛﺎﻣﻞ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﭘﺰﺷﻚ و ﺣﺘﻲ ﺑﺎ اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﻳﻀﻬﺎ ﺷﻮﺧي ﻣﻴﻜﺮﺩﻡ. ﺁﻥ ﺗﺮﺱ و اﺿﻂﺮاﺏ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺗﺴﻠﻄ ﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪﻱ. ﺧﻮﺩﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ و ﺣﺘﻲ ﺩﻭ ﺳﻪ ﺗﺎﻳﻲ اﺯ ﻣﺮﻳﺾ ﻫﺎ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆﻲ ﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺳﺘﻢ ﺭا ﻓﺸﺮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺣﺲ ﻛﺮﺩﻡ ﻧﻤﺮﻩ ﻛﺎﻣﻞ ﺭا ﺩاﺩﻩ اﻧﺪ.
ﺧﺐ اﻣﺘﺤﺎﻥ ﺭا ﻗﺒﻮﻝ ﺷﺪﻡ و ﺩﺭ ﭘﻲ اﺵ ﺷﻬﺮﻱ ﺭا ﻛﻪ اﺳﺘﺮﺱ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺸﺎﻥ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩم ﺧﺒﺮ ﻛﺭﺩﻡ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻗﺒﻮﻝ ﺷﺪﻩ اﻡ. اﻧﻘﺪﺭﻱ ﻛﻪ ﺧﻮاﻫﺮ ﮔﺮاﻣﻲ ﻭﺳﻄ ﺳﻔﺮش ﺯﻧﮓ ﺑﺰﻧﺪ و ﺻﺪاﻳﺶ ﭘﺸﺖ ﺧﻄ ﺑﻠﺮﺯﺩ اﺯ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ و ﻣﻦ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﻡ ﺷﻮﻡ. ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺳﻦ و ﺳﺎﻟﻢ و اﻳﻨﻜﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﻫﮋﺩﻩ ﺭا ﺭﺩ ﻛﺮﺩﻩ اﻡ. اﻳﻨﻜﻪ ﭼﺮا اﻧﻘﺪﺭ ﺑﺎﻳﺪ اﻳﻦ اﻣﺘﺤﺎﻥ ﻫﺎ ﺭا ﺑﺰﺭﮒ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﺮاﻱ ﺧﻮﺩﻡ و ﻋﺰﻳﺰاﻧﻢ.
ﻣﺮﺩ ﺩﻭﺳﺖ ﺩاﺷﺘﻨﻲ اﻡ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺟﺎﻱ ﺧﻮﺩﺵ ﺭا ﺩاﺭﺩ, ﻛﻪ ﺳﻨﮓ ﺻﺒﻮﺭﻡ ﺑﻮﺩﻩ و ﻫﺴﺖ و ﻫﺮ ﺟﻮﺭ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺣﻤﺎﻳﺘﻢ ﻛﺮﺩﻩ. اﺯ ﻧﻘﺶ ﻣﺮﻳﺾ ﻫﺎﻱ ﺟﻮﺭﻭاﺟﻮﺭ ﺭا ﺑﺎﺯﻱ ﻛﺮﺩﻥ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﻛﺎﺭﻫاﻱ ﺧﺎﻧﻪ و ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭا ﻳﻚ ﺗﻨﻪ اﻧﺠﺎﻡ ﺩاﺩﻥ. ﺭاﺳﺘﺶ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ و ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻡ, ﺣﺲ ﻣﻴﻜﻨﻢ اﮔﺮ ﺩﺭ اﻣﺘﺤﺎﻧﻲ ﻗﺒﻮﻝ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻢ, ﺁﻥ ﭘﻴﺪاﻛﺮﺩﻥ ﻫﻤﺮاﻫﻲ ﭼﻮﻥ اﻭﺳﺖ و ﻧﻪ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻱ.

ﺑﻌﺪ ﺗﺤﺮﻳﺮ: ﺭﻭﺯ ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ و ﻫﻤﻜﺎﺭاﻥ ﻋﺰﻳﺰ ﻣﺒﺎﺭﻙ!

Advertisements