***

آیا دوباره گیسوانم را

در باد شانه خواهم زد؟

آیا دوباره باغچه ها را بنفشه خواهم کاشت؟

و شمعدانی ها را

در آسمان پشت پنجره خواهم گذاشت؟

آیا دوباره روی لیوان ها خواهم رقصید؟

آیا دوباره زنگ در مرا بسوی انتظار صدا خواهد برد؟

***

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد-فروغ فرخزاد

هیچ دقت کرده اید به دوبله سریال های کره ای , فیلمهای هندی و یا سریال محیرالعقولی چون کلید اسرار…جالب است که حتی اگر مشغول کار دیگری باشید و فقط صدای گوینده ها را بشنوید , از محتوای دیالوگ ها که بگذریم ,از کش و قوسی که منوچهر والی زاده به کلمات میدهد همینطور مکث های پر تانی اش و یا شین های غلیظ شهروز ملک آرایی متوجه می شوید که دقیقا با چه محصولی سر و کار دارید…

شروعی دوباره با جماعتی جدید…مهم برایم این بُر خوردن است…این رفتن و قاطی شدن با آدمهایی که از من دورند که انگار , به عادتی قدیمی بدل شده …مواجه کردن خودم با موقعیت های نا آشنا…هنوز هم در گروه و جمعی جدید که وارد میشوم طول میکشد تا یخم باز شود…آرام و بی صدا گوشه ای مینشینم ونگاه میکنم …شرایط و آدمها را ارزیابی میکنم…از روی حرف زدنشان تون صدایشان و کلماتی که پشت هم ردیف میکنند و حتی مکث هایشان …آدمها و جمعها را جدی میگیرم شاید خیلی بیشتر از آنچیزی که باید…و بی صدا خودم را بین آنها ارزیابی میکنم…هنوز هم میترسم از قضاوت شدن…انگار باید کامل و بی نقص باشم تا حتی اظهار نظری بکنم…دست به عصا و مبادی آداب پیش میروم و با اینهمه حرفی که توی سرم دو دو میخورد باز کورتکس کذایی را آزاد نمیکنم…آمیگدالم بشدت کار میکند…نظر هایم را مزه مزه میکنم و زیر لب زمزمه میکنم بجای فریاد زدن… نظر دادن در مورد بحثی جدی برایم یک بار بزرگ دارد…از نظرهای کتره ای و بدون فکر خوشم نمی آید…این کمال گرایی نصفه نیمه یک جاهایی حضور سنگینش را هنوز تحمیل میکند انگار…کلی سعی کرده ام یلخی شوم و تازه شده ام این…گاهی فکر میکنم این تلاش پیگیرانه ام برای راحت بودن در هر شرایطی گمانم روزی در دهه هفتم و هشتم عمرم- اگر با همان خوش بینی ذاتی امیدوار باشم که انقدر عمر کنم- به بار بنشیند…آنهم تازه شاید!

داشتم با خودم فکر میکردم به ده سال پیش…هر چقدر فکر کردم یادم نیامد که ده سال پیش بجای اس ام اس بازی چطور با آدمها ارتباط برقرار میکردم…منی که حوصله برداشتن گوشی تلفن و حرف زدن را ندارم مگر با دوست گ و گ , چطور از اینهمه دوست و آشنا خبر میگرفتم… جای این دو نقطه دی ها و دو نقطه ستاره ها و دو نقطه ایکس ها چه چیزی حواله شان میکردم…جای میل فورواردی چه چیزی بود برای ثابت کردن به یاد هم بودن ها و هنوز دوستت دارم ها به کسانی که سالهاست خبری ازشان نیست یا رفته اند ینگه دنیا و عمرا دستت بهشان نمیرسد…اصلا ده سال پیش که آدم ها همه حقیقی بودند زندگی چه رنگی بود؟ پررنگ تر بود یا کمرنگ تر؟ هیجان انگیز تر یا کسل کننده تر…راستش را بخواهید هر چه فکر کردم چیزی به ذهنم نرسید…

بعد تحریر: قول شرف میدهم نه همان قول میدهم:دی که این آخرین نوشته این یکی دوساعت اخیر باشد! معلومه که کار و زندگی هم دارم:دی

عاشق پیر مردهایی هستم که هنوزم که هنوزه وقتی دختر جوان میبینند چشمهایشان از شیطنت برق میزند ,  لبخندی روی لبهایشان جا خوش میکند و نطقشان باز میشود…انگار زندگی هنوز در رگهایشان میجوشد و پیش میرود…

یکی از بعد از ظهر های خلوت , پیرمردی نسبتا فربه و کوتاه قد با ته ریشی سفید و عینکی ته استکانی همراه مرد جوانی که معلوم بود نوه یا نتیجه اش است وارد مطب شد…از در وارد نشده لبخند پت و پهنی روی صورتش نقش بست سراپایم را بر انداز کرد و گفت :”به به شما دکترین؟ “…مهلت نداد جوابش را تمام بدهم , شروع کرد به تعریف کردن…ماشالله چه دکترای جوونی ماشالله…خنده ام گرفته بود با لبخند هدایتش کردم سمت صندلی کنار میزم…خب مشکلتون چیه؟ …مثل همه آدمهایی که پا به سن میگذارند شروع کرد به تعریف… از فرق سرش گفت تا رسید به نوک پایش که انواع و اقسام درد های محیر العقول را تجربه کرده بود…از سیخ زدن و سوز کشیدن گرفته تا سوزن سوزن شدن و فریاد کردن…معادل همه شان را که میخواستی حساب کنی میشد آرتروز , درد های منتشر عضلانی و مختصری هایپراستزیا…همینطور که مودبانه به حرفهایش گوش میکردم مشغول نسخه نوشتن شدم… هیچ وقت خدا دلم نمی آمد بپرم وسط آن توصیف های عجیب و غریب هیجان انگیز آدم های مسن و آنها هم سر فرصت انقدری قضیه را طولش میدادند که حوصله همراه مریض دیگری سر میرفت و با لحن نه چندان خوشایندی تذکر میداد که بسه دیگه پاشو برو نوبتت تمومه:))…انواع مسکن و ویتامین و داروهای بدردنخور را برایش ردیف کردم…او اما تند و تند حرف میزد و تعریف میکرد…موقع رفتن گفت من شاعرم ها دخترم…و شروع کرد به بداهه شعری گفتن که چند کلمه ای که یادم می آید در وصف جمال یار و دختر خوش قد و بالا بود…همچنان خندیدم تشکری کردم و رفت…

چند ماه بعد روزی دوباره سر و کله اش پیدا شد…قیافه اش خوب یادم مانده بود…ظاهر نسبتا متفاوتی داشت…اینبار اما تنها بود و کسی همراهش نبود…از بذله گویی و خوش رویی اش خبری نبود…زیر لب سلامی کرد و راست نشست روی صندلی کنار میز…من اما کلی تحویلش گرفتم…اینبار من بودم که سر شوق حرف میزدم…شما همون آقایی هستین که شعر میگفتین…با سر تایید کرد و با لحن بی تفاوتی گفت :” اون دفعه یه کیسه دوا برام نوشتی هیچ خوب نبود .تازه حالم رو بدترهم کرد! حالا رفتم توی شهر پیش دکتر فلانی که خیلی سرش میشه , اون گفته باید آزمایش بدی اومدم برام آزمایشی بنویسی فشارم رو هم بگیری”… جوری گفت که نطقم کور شد…که یعنی تو هر چی نباشه بدرد آزمایش نوشتن که میخوری دکتر بیسواد:))…یادم نمی آمد چه دارویی نوشته بودم…خودم هم میدانستم که آرتروز و دردهای منتشر عضلانی به این سادگی ها خوب نمیشود…اصولا با دارودرمانی صرف راه به جایی نمیبرند…از طرفی کلی تفریح کرده بودم با قیافه کودکانه ای که آن پیرمرد به خودش گرفته بود و قهر کرده بود , با لبخندی که بزور سعی میکردم کنترلش کنم گفتم:” پس اومدین آزمایش براتون بنویسم و فشارتون رو هم بگیرم.چشم!”…کارش که تمام شد با صورتی که هیچ ربطی به قیافه بشاش دفعه پیش نداشت راهش را کشید و رفت…خواستم قبل از رفتنش بگویم:” راستی آن قطعه شعر بداهه ای را که برایم گفتید با خودتان نمی برید؟:))”

چقدر شبیه شارلوت بیامونت شده ام…همانقدر یک دنده و کله خر و با همان غروری که گهگاه , بغضی خبر از شکننده بودنش میدهد…

شهرمان که بودم برای هر مراجعه کننده ای , حتی اگر مریض خودم نبود و اتفاقی گذرش به اورژانس و بیمارستان افتاده بود و هوس سوال کردنی به سرش زده بود , انقدر سر حوصله همه چیز را از ب بسم الله توضیح میدادم که گه گاه خود مریض ها خنده شان میگرفت یا تشکر میکردند و یا تعجبشان را از اینکه هنوز آدم هایی مثل من وجود خارجی دارند ابراز میکردند…من اما حرفشان را نمیفهمیدم…مگر غیر از این بود که وظیفه داشتم همه سوال های بی ربط و با ربط و حتی به ظاهر خنده دارشان را جواب بدهم..اگر من جواب مثلا اینکه تعداد گلبول سفید خون چقدر است یا چربی خطرناک و چربی خوب فرقش چیست را نمیدادم پس این سوال ها را بقال سر محل باید جواب میداد یا در مهمانیهای خانوادگی و دوره های زنانه از در و همسایه میگرفتند؟…خیلی بدیهی بود برایم که خیلی ها ندانند چطور باید درجه تب بر را بخوانند چطور از آن سرنگ ها استفاده کنند و سی سی سی سی شربت توی دهن بچه هایشان بریزند…اینکه کاف فشار سنج را بلد نباشند ببندند…از گلوکومتر نتوانند استفاه کنند و ندانند هموگلوبین طبیعی خون چقدر است و غذای کم چرب یعنی کدام غذاها…

حالا که مدتی از کار کردنم گذشته برگشته ام به شهر عزیزی چون تهران تازه میفهمم معنی نگاه های مریض هایم را…معنی خنده های ریزشان تشکر کردنشان و دعا و ثنایشان را…وقتی برای تخصصی ترین چیزها مراجعه میکنی و کسی که باید اطلاعات بدهد جوری حرف میزند که یعنی شما تا حالا شهر نبوده ید ؟از پشت کوه آمده اید آیا؟ چرا مثلا نمیدانید ال سی دی فرقش با پلاسما چیست؟ یا چطور نمیدانی برای وصل شدن به شبکه بی سیم باید کارت شبکه هم خریده باشی و باز هم چطور نمیدانی هم یو اس بی اش هست هم اینترنالش؟…چطور نمیدانی برای گرفتن پروانه طبابت باید این ۱۰ قلم چیز را داشته باشی و نمیدانی باید مراجعه کنی به کدام طبقه و قسمت؟ چطور نمیدانستی که باید پول نقد میریختی به حساب دانشگاه نه چک تضمین شده؟ و این چطور نمیدانی ها انقدر به چشمم می آید که ناخود آگاه قرمز میشوم نیمه متلکی میپرانم غرغری میکنم و درنهایت باز هم برای انجام هر کاری به کشف و شهود خودم پناه میبرم…

این فرهنگ دانای کل پرور مسخره را درک نمیکنم…این ایده آل گرایی زپرتی بی مایه را…که بجای تسهیل کردن کارها فقط با چطور نمیدانی ها کارت را بیشتر وبیشتر گره میزنند…فرهنگی که سوال کردن معنیش احمق بودن است آدم کامل همه چیز را میداند و سوال نمیکند…کافی است کمکی در بحر اطلاعات همین آدم ها کندو کاو کنی تا ببینی چقدر برخلاف ژست هایشان فهم و درکشان از همه چیز سطحی است…که چطور با افتخار سرشان را بالا میگیرند و با چهار خطی که در روزنامه جام جم و ایران و همشهری خوانده اند صاحب نظرانه سخن رانی میکنند… به کجا میرویم با این فرهنگ علامه پرور توخالی خدا میداند…

وارد شدن به وردپرس هم برای خودش پروژه ای شده این روزها…و تازه میفهمم که چقدر عادت کرده ام به نوشتن…تبدیل شده به کلردیازو پوکسایدی که وقتی نیست هیچ چیزی جایش را نمیگیرد انگار…خواستم بنویسم از شکیبایی دیدم هر صفحه ای را که باز میکنی پر است از مرثیه خوانی و یادبود…اما انگار نمیشود ننوشت…از شکیبایی نه شاید از حمید هامون…هامونی که انگار جزیی شده از فرهنگمان…انگار شکیبایی با هامون ماندگار شد…رفت جایی ورد کلام آدمها…با عینک سیاهی که به چشم میزد هیکل تکیده و لاغرش و آن پشت هم حرف زدن ها و استدلال هایش…شکیبایی زیر آن دوش لای آن حوله سفید و بین دست نوشته هایی که باد بردشان ماند…جاودانه شد در آن دیالوگ های هامونی اش…در سردابه قرون وسطایی…در عشقش به مهشید و یک و دو کردن بی نظیرش در طی کردن پله های پر از ماست و ماهی و سبزی  …

چه اهمیتی دارد آدمها چرا و کجا و چطور میروند…چرا انقدر زندگی شخصی آدمها مهم است تا بشود تطهیر یا تکفیرشان کرد …مگر آدمها جز آنچه به جا میگذارند چیزی برای قضاوت دارند؟ …دردم میگیرد وقتی کسی میرود هنرمندی دانشجویی و مرگی که غیر عادی مینماید و قضاوت ها شروع میشود…فرقی هم میکند شکیبایی چرا رفت؟ هامونش تا ابد میماند صدای پای آبش و و آن نگاه آرام و ساکتش در کیمیا …

روحش شاد…

خوشحالم که در دنیا یک آلن داناهیوی دوست داشتنی دارم که میشود نشست کنارش وقتی چشمهایش قرمز و ورم کرده سفر و بیخوابی است وقتی حال و حوصله ندارد و مطمئن بود که ناراحتی هایت را از چشمهایت میخواند و خواب را بر خودش حرام میکند تا بنشیند پای حرفهایت …همیشه یک گوش خوب است و مطمئن…همه مگوهای زندگی ام را میداند رو در واسی ندارم با او خودم را سانسور نمیکنم و همینش این رابطه را لذت بخش میکند و خواستنی…اینبار هم حال و احوال میکند با همان صدای پر انرژی که از فرسنگ ها دورتر محبتی بی غل و غش را القا میکند…جام خالیه نه؟…میخندم نه معلومه که جاتم اصلا خالی نیست…از همه چیز میپرسد پیگیر همه چیز هست…جوری که انگار هیچ مشغله و گرفتاری ای در دنیا ندارد جز زندگی و آینده من…قبل از خداحافظی بی مقدمه میگوید:راستی فوژان یه اسم کردیه…غافلگیر میشوم…دلم قیلی ویلی میرود که میخواند همه نوشته ها را از طرفی خجالت میکشم…نگرانی اش را دوست دارم و فکر میکنم که با هر مطلبی که بنویسم لابد هزار و یک فکر و خیال میکند..از فکرش هم کیفور میشوم و هم شرمنده دایی دوست داشتنی ام…

“نه گفتن” مشکل ابدی و ازلی آدمهای باوجدان دل نازک است…جایی خوانده بودم که برای نه گفتن به هر موجود زنده دوپایی که احیانا از زبان آدمیزاد سر در می آورد , حرف از نتوانستنتان نزنید از نخواستنتان بگویید…راست میگفت…امتحانش کنید و معجزه اش را ببینید…