شما در حال مرور بایگانی ماهانهٔ فوریه 2012 هستید.
این سایت کشف تازه منست. شاید خیلی هایتان بشناسیدش و یا حتی عضوش باشید. برای آن دسته ای که سر نزده اند بشدت توصیه میشود:)
خواب و بیداری ام رنگ خیال تو شد…سرک کشیدی چون سایه ای تمام نشدنی که شبحی از آدمی بود و نبود…حضور بی رنگت را نه تحمیل کردی و نه دریغ داشتی…من اما در حسرت آدمیزادی بودم از گوشت و خون …سایه را پای دل سپردن نبود…نیامده رفتم…*
* این یک نوشته قدیمی است که از لابلای نوشته های تلنبار شده ام پیدایش کرده ام :)
» سلام به مردمِ خوب سرزمینم. در این لحظه بسیاری ایرانیان سرتاسر جهان دارند ما را نگاه می کنند. فکر می کنم آن ها بسیار خوشحال اند. آن ها تنها به خاطر این جایزه ی مهم یا یک فیلم یا فیلم ساز خوشحال نیستند. آن ها خوشحال اند چون در این زمان که صحبتِ جنگ و تهدید و حمله بین سیاستمداران رد و بدل می شود، این جا صحبت از فرهنگ غنی کشورشان ایران است. یک فرهنگ غنی و قدیمی که زیر گرد و غبار سیاست پنهان مانده است. من با افتخار این جایزه را تقدیم مردم سرزمین ام می کنم. مردمی که برای همه فرهنگ ها و تمدن ها احترام قائل اند و با نفرت و خشونت سر سازگاری ندارند.»*
هزار بار دیگر هم که این جمله ها را بخوانم ,هزار بار دیگر هم که آن سه دقیقه اعلام نتایج را ببینم بازهم اشکم سرازیر میشود آقای فرهادی.خودم هم از پس توضیح حس هایم بر نمی آیم. شما اما چه مسلط بودی روی سِن و چه خونسرد کاغذ سفیدت را در آوردی و خواندی.فکر میکنم جز تو همه بغض کرده بودند.لیلا, سارینا و پیمان.دوستت داریم .یک ایران دوستت دارد.
آسمان میبارد. علی توی بیوکش نشسته و آمدن خانم دکتر را انتظار میکشد. همراه علی از شیشهی جلو بیرون را نگاه میکنیم. چیزی نمیگذرد که خانم دکتر پیداش میشود. علی کتش را روی سرش میاندازد و بیرون میرود تا در را برایش باز کند. همراه دوربین توی ماشین میمانیم و رفتنش را نگاه میکنیم. قطرات باران روی شیشهی جلوی ماشین شکلهایی درهم میسازد. چیزی نمیگذرد که علی هم قاطی شکلها میشود…
چیزهایی هست که نمیدانی…
کارگردان: فردین صاحب زمانی نویسنده: پیام یزدانی, فردین صاحب زمانی بازیگران: لیلا حاتمی, علی مصفا, مهتاب کرامتی
برنده جایزه ویژه هیات داوران جشنواره کارلووی واری -2010
هر شب تا صبح مغزم بیدار است…پشت هم خواب میبینم…خواب آدمها و جاهای خیلی بی ربط و دور را…آنقدر بی ربط که گاهی خنده ام میگیرد…از آرایشگرم بگیر تا همکلاسیهای راهنمایی و دوست و آشنا و غیره…هر صبح که بیدار میشوم نیمه هوشیار خواب هایم را برای مرد صبور دوست داشتنی ام تعریف میکنم …دیشب خواب میدیدم که ساختمانی در میرداماد را در حمله ای هوایی زده اند…حس و حالم در خواب مثل حس و حال روزهای جنگ بود…هوا خاکستری بود…مثل تصویری که از روزهای کودکیم دارم …یک رنگ خاکستری یکنواخت که روی همه چیز سایه انداخته…میگفتند اسمش ساختمان پیروزی است…و من در این هیرو ویر به زخمی هایی فکر میکردم که احتمالا منتقلشان کرده اند به بیمارستان علی اصغر که همان نزدیکی است…
ساعت از دو گذشته است…دارم ناهار را حاضر میکنم که صدای زنگ اوووو می آید…یک بار, دوبار, چند بار میگیرند تا بالاخره وصل میشویم به جمع صمیمی شان…دایی نازنینم و همتای دوست داشتنی اش, مامان بزرگ خوش سر و زبان و کنجکاو من و دوست گ و گ همه در خانه ما جمعند…جمعشان جمع است و دور هم شام میخورند…من و خواهر گرامی هم ناهار را گذاشته ایم جلوی رویمان و یک چشممان به بشقاب است و یک چشممان به میز شام آنها…هم غذا میخوریم و هم تماشایشان میکنیم…انگار نشسته باشند پیشمان…به قول مادر بزرگ شیرین زبانم- که خدا حفظش کند- ناهار و شام را باهم میخوریم…نگاهشان میکنم و سعی میکنم تجسم کنم که در آن خانه و کنار آنها نشسته ام…دلم پر میکشد برایشان…مامان بزرگ رو میکند به دوریبن لپ تاپ و جوری که انگار دارد با دختر بچه ای حرف میزند شمرده شمرده میگوید : تهران بی شما صفا نداره دخترم…شهر بی شما خالی شده…و مادرم با شیطنت دنبال حرفش را میگیرد ومیگوید :مگه چقدر بزرگن این دوتا دختر مامان جان؟…از پشت سر مادر بزرگ , مرد دوست داشتنی من محجوبانه سرک میکشد و نگاهش رو به من ثابت میشود…نگاه آرام و با وقارش… و من دلم برایش غنج میرود…چشمم را میبندم و برای هزارمین بار دوربین لپ تاپ را به نیت تک تکشان میبوسم…
جمع کوچکشان خوشحال به نظر میرسد…با هم میز شام را میچینند و کیف با هم بودنشان را میکنند …اوضاع به آن سیاهی ای که از دور به نظر می آید نیست…دوست گ و گ از عروسی برادرش خبر میدهد که احتمالا شهریور ماه است …و بقیه سر اینکه کرمان برای تعطیلات عید بهتر است یا رشت گپ میزنند…انگار نه انگار که ایران مدت هاست سرخط خبرها شده…که هر بار که پیچ تلویزیون را باز میکنی خبر جدیدی گوشت را خراش میدهد…نمیدانم واقعا کدام را باید باور کنم…اینکه آدمها به همین راحتی دارند زندگیشان را میکنندو رسانه های خارجی زیادی شلوغش کرده اند ویا اینکه آدمها در فاز انکارند و دارند وانمود میکنند که همه چیز آرام است…
نمیدانم…فقط این را میدانم که دلم برای همه کس و همه چیز تنگ شده…بیشتر از همه برای مردِ صبورِ دوست داشتنی ام…
