حمیدرضا صدر در شماره دی ماه ماهنامه هفت , مطلبی دارد تکان دهنده , درباره عشق پرشور آندره گُرز فیلسوف فرانسوی و همسرش دورین…که در کنار هم در 22 سپتامبر 2007 در 84 و 83 سالگی خودکشی کردند تا هیچ یک بر مزار دیگری ننشیند…

                                                                                                                                                        

 آندره گرز سال گذشته در کتابی  به نام “نامه به د: تاریخچه یک مراوده عاشقانه” در نامه ای 75 صفحه ای , عشق پرشورش  را به همسر 82 ساله اش که با سرطان دست و پنجه نرم میکرد ابراز کرد…

در این کتاب مینویسد”: تازه 82 ساله شده ای و هنوز زیبا با وقار و خواستنی هستی.58 سال است با هم زندگی میکنیم و تو را بیش از همیشه دوست دارم. همین اواخر بود که دوباره عاشقت شدم. هنوز هم وقتی به من نزدیک میشوی احساس میکنم چیزی درونم فرو میریزد.. “*

زنی 82 ساله که هنوز زیبا باوقار و خواستنی است…با خودم فکر میکردم به چین و چروک های صورت یک زن 82 ساله که چقدر میتواند زیبا و خواستنی باشد…یاد آن زوج دوست داشتنی شهرمان افتادم…مرد سرطانی 80 ساله و همسر نازنین چند سال کوچکترو دلنگرانش …که راهروی بیمارستان را برای گرفتن دارو و آوردن جواب آزمایش بی گفتگو بالا و پایین میکرد… با پشتی خمیده چشمانی نگران و قدم هایی آرام و مطمئن…و هر از گاهی میپرسید برای آرام کردن اضطراب درونیش که: این پیرمرد چش شده مادرجان؟حالش خوب میشه ؟درد داره این پیرمرد به دادش برس…و قطره اشکی چشمش را تر میکرد…شاید اگر در عرف و شرعش بود او هم همراه پیرمرد رفته بود…

* همه مطالب نقل شده , از ترجمه حمیدرضا صدر است از ماهنامه هفت