با خودم فکر میکردم به سلیقه بشدت سخت گیرانه م …به کتاب ها , فیلم ها و هر آنچه من واقعی , کسالت بار و تلخش را به روایت های فانتزی دم دستی و هپی اند ترجیح میدهم… و ازطرفی فکر میکردم به نگاه همیشه خوش بینانه و امیدوارانه و هپی اندی که به زندگی داشته ام و دارم…حیران مانده ام که این تناقض از کجا می آید؟