لایتناهی

حس جالبیه نوشتن توی وبلاگی که خواننده نداره…مث داد زدن توی دشتی میمونه که تا چشم کار میکنه زمین خداست و هیچ تنابنده ای دیده نمیشه…صدایی هم اگه میاد صدای وزوز باده و بس…داد میزنی صدات رو میبری بالا و هر چه میخوهد دل تنگت میگی و مطمئنی که تا فرسنگ ها کسی صدات رو نمیشنوه…

وای خودم هم به وجد اومدم ازین توصیف … شیطونه میگه همینجوری اینجا بنویسم و لو ندم به کسی:))